Grzybice u kotów

Grzybice są dość często diagnozowane u kotów. Często wiążą się ze zmianami skórnymi, jednak ich objawy moga być bardzo różne, dlatego też bywają często mylone z innymi chorobami. Leczenie grzybic też niestety jest skomplikowane i zwykle długotrwałe. Warto zatem zwrócić na nie uwagę i zastanowić się, czy nie jesteśmy na nie narażeni.


Grzyby są wszędzie

Grzyby są organizmami stanowiącymi oddzielne królestwo, rozdzielne od zwierząt i roślin. Organizmy te można spotkać na całym świecie, znamy je z kuchni, gdzie jemy ich owocniki, a niektóre wykorzystujemy do produkcji chociażby serów z pleśnią. Wiele grzybów to saprofity, czyli organizmy odżywiające się martwą materią organiczną. Sporo gatunków takich grzybów występuje na powierzchni skóry i sierści naszych zwierząt domowych. W normalnych warunkach grzyby te nie są szkodliwe. Istnieją jednak także gatunki grzybów, które są patogenne, czyli mogą wywoływać objawy chorobowe.

Dermatofity

Dermatofity to szczególna grupa grzybów, które mogą powodować choroby skóry m.in. kotów, grzybice skórne, inaczej zwane dermatofitozami. Organizmy te mają zdolność do wytwarzania enzymów rozkładających białka, w tym keratynę. Dzięki temu grzyby mogą wykorzystywać obecną w naskórku kota keratynę, jako źródło pokarmu. Grzybica może rozwijać się w naskórku, mieszkach włosowych, a także w pazurach. Atakuje tylko martwe warstwy skóry, jednak w głębszych jej warstwach dochodzi do silnej reakcji immunologicznej, powodującej stan zapalny.

Rozprzestrzenianie się grzyba

Dermatofity przemieszczają się z kota na kota poprzez odłączające się od nich fragmenty strzępek. Strzępki te mogą przenosić się na drugie zwierzę w czasie bezpośredniego kontaktu, np. na kocięta w czasie karmienia przez matkę czy w czasie walk kocurów. Możliwe jest także przeniesienie ich przez pasożyty zewnętrzne, np. pchły. Strzępki te jednak są także dość odporne na warunki środowiskowe. Poza organizmem żywiciela w suchych warunkach są w stanie przeżyć nawet kilka miesięcy.

Grzybica a odporność

Po zainfekowaniu kota grzyb zagnieżdża się w mieszkach włosowych i tam się namnaża. Często się zdarza, że u kota, w u którego układ immunologiczny jest w dobrej kondycji, dermatofitoza kończy się samoistnie po kilku tygodniach. Gorzej jednak, jeśli ma z nią do czynienia zwierzę o obniżonej odporności:
- Młode, szczególnie przed 2 rokiem życia,
- Starsze,
- Chorujące akurat na inną chorobę, np. nowotwór,
- Stale leczone za pomocą sterydów,
- Będące w ciąży,
- Karmiące,
- Przebywające w dużym stresie, np. w schroniskach czy po dołączeniu do mieszkania nowego kota,
- Nieprawidłowo odżywiane - ryzyko dermafitoz zwiększa się przy niedoborach witaminy A oraz białek.

U takich zwierząt układ immunologiczny może nie być w stanie zdusić dermatofitozy w zarodku.
Stwierdza się także, że grzybice częściej występują u persów, więc możliwe jest także genetyczne uwarunkowanie skłonności do dermatofitoz.

Objawy dermatofitoz

Objawy dermatofitoz mogą być bardzo różne. Najczęściej jednak pojawiają się:
- Wyłysienia lub przerzedzenia włosów pokryte łuszczącym się naskórkiem - mogą być to pojedyncze lub liczne ogniska,
- Pierścieniowe zmiany z centralnym obszarem wygojenia i rumieniem na obrzeżach,
- Łojotok suchy,
- Pogorszenie stanu okrywy włosowej,
- Intensywne łuszczenie się naskórka i powstawanie strupów na grzbiecie nosa, uszach czy wokół pazurów,
- U persów grzybica może pojawiać się pod postacią niewielkich guzków w tkance podskórnej.
- Grzybicy najczęściej nie towarzyszy świąd.

Diagnoza

Bardzo duza różnorodność postaci grzybic powoduje, że ciężko je rozpoznać. W praktyce każda zmiana skórna u kota może się okazać dermatofitozą. W celu stwierdzenia czy mamy z nią do czynienia, musimy przeprowadzić badanie mikroskopowe zeskrobin oraz włosów wyrwanych z obrębu zmiany. Można próbować także wykonać badanie lampą Wooda, jednak należy pamiętać, że często daje ono wyniki fałszywe.

Leczenie

Leczenie grzybic skóry jest długie i trudne. Leki dobiera lekarz biorąc pod uwagę stan pacjenta oraz liczbę ognisk choroby. Warto pamiętać o następujących zasadach:
Konieczne jest leczenie nie tylko samego chorego zwierzęcia, ale też wszystkich innych zwierząt, które mają z nim kontakt. Pozostałe zwierzęta są bowiem prawdopodobnie nosicielami grzybów.
Ważne jest unieszkodliwienie strzępków grzyba w otoczeniu - wyrzucenie kocyków, posłań, wypranie mebli, dokładne odkurzenie i umycie podłóg.
Należy zastanowić się także nad przyczynami wystąpienia u danego zwierzęcia grzybicy. Jeśli to możliwe należy dążyć do ich wyeliminowania - zmniejszenie stresu, wzbogacenie środowiska, zbilansowanie diety, uzupełnienie niedoborów.
Dopiero takie kompleksowe działanie może zmniejszyć prawdopodobieństwo nawrotu choroby.

Zapisz się do naszego newslettera, by otrzymywać powiadomienia o nowościach i promocjach tylko dla subskrybentów!

Dziękujemy! Twój adres email został dopisany do naszej bazy danych.